SM (łac. Sclerosis Multiplex – stwardnienie rozsiane) jest postępującą chorobą układu nerwowego, na którą nie ma leku.
Szacuje się, że 2 500 000 osób na świecie choruje na SM, z tego ok. 500 000 w Europie.
W Polsce jest ok. 50-60 tys. chorych na SM (1 osoba chora na ok. 600 obywateli).
Więcej kobiet niż mężczyzn cierpi na SM (2 mężczyzn na 3 kobiety dotknięte chorobą).
SM jest najczęściej spotykaną chorobą centralnego układu nerwowego u młodych dorosłych osób.
Istnieją cztery typy SM: odmiana ‘niema’, rzutowo-remisyjna, postępująca i wtórnie postępująca.
„Sclerosis” oznacza blizny, są nimi plaki i uszkodzeni w mózgu i rdzeniu kręgowym.
W SM niszczona jest mielina, ochronna warstwa pokrywająca włókna nerwowe.
Zapalenie i utrata mieliny powoduje brak ciągłości w przewodzeniu impulsów nerwowych, upośledzając wiele funkcji organizmu.
Choć przyczyny powstawania SM wciąż nie są znane, wiele wiadomo na temat jego wpływu na funkcje systemu odpornościowego, który może być ostateczną przyczyną wystąpienia choroby.
SM nie jest dziedziczne, występuje jednak genetyczne uwarunkowanie odgrywające rolę w jego rozwoju.
SM nie jest chorobą zakaźną.
SM dotyka zazwyczaj osoby między 20 a 40 rokiem życia, choć spotyka się też przypadki wcześniejszego wystąpienia choroby.
SM rzadko diagnozuje się poniżej 12 i powyżej 55 roku życia.
SM nie wpływa znacząco na długość życia.
Istnieje wiele różnych objawów choroby, zmęczenie należy do najpowszechniejszych.
Występowanie SM wzrasta w krajach oddalonych od równika. Największa zachorowalność występuje u ludzi rasy białej żyjących w klimacie umiarkowanym.
Nie ma leku mogącego wyleczyć chorobę, są za to leki modyfikujące jej przebieg (tzw. DMDs – Disease Modifying Drugs).
Wiele z symptomów SM może być skutecznie leczonych.
